.

لیست جدید تقلب علمی اعضای کابینه ی ا.ن (بگم؟ بگــــــم؟ بگــــــــــــــــم؟)

aminhasiri — Thu, 10 Dec 2009 09:56:29 GMT

چهار شنبه ۹ دسامبر- نشریه ی "نیچر" با ارائه ی خلاصه ایی از یافته‌های قبلی خود‌ش (یه مقاله ی تقلبی از بهبهانی‌ و چهار مقاله تقلبی از دانشجوئی که قبلا کشف شده بودن)، به افشای موارد جدیدی از تقلب علمی‌ توو ایران پرداخت.

بموجب لیست جدیدی که ارائه داده شده (آخر صفحه لینک)، مقالات شماره ی ۴، ۶، ۷، ۱۳ و ۱۵ که به تازگی انتشار یافته اند تقلبی هستن. نویسندگان شناخته شده و متقلب عبارتند از حمید بهبهانی‌ وزیر راه، حسن زیاری رئیس دانشگاه پیام نور، محمد علی‌ کی‌ نژاد عضو شورای عالی‌ انقلاب فرهنگی‌، علیرضا علی‌ احمدی وزیر آموزش و پرورش (درکابینه نهم) و حسن ظهور دبیر فرهنگستان علوم.

در ضمن، ادیتوریال (سخن سردبیر) نشریه نیچر این شماره هم به همین موضوع اختصاص یافته که لینکشو براتون گذاشتم:

‌http://www.nature.com/nature/journal/v462/n7274/full/462699a.html

بعد از مشکاتیان، فرامرز پایور هم رفت

aminhasiri — Wed, 09 Dec 2009 11:22:18 GMT

چه بی‌نشاط بهاری که بی رخ تو رسد...

چه کج رفتاری ای چرخ
چه بد کرداری ای چرخ
سر کین داری ای چرخ...

دقایقی پیش خبر نابهنگام درگذشت اسطوره‌ی سنتورنوازی ایران بار دیگر هنر و موسقی‌مان را در بهتی عظیم فرو برد. گویی سال، سالِ قهر است و روزگار، روزگار ِ غم.

آنانی می‌ترسند که همه زیر یک چادر بودند نه مجید توکلی

aminhasiri — Tue, 08 Dec 2009 20:43:18 GMT

متاسفم واسه نظامی که برا تحقير دانشجوی بيست ساله، نماد سي ساله ی حجاب و عفاف خودش رو در معرض حراج گذاشت!

کودتاچیان را آن‌چنان هراس بر دل افتاده که دیگر مانده‌اند چه کنند، گزارش کیهان و بازی با اعدادش که همه از یک ذهن پرتشویش بیرون آمده مدرک خوبی است برای نشان دادن این ترس. این‌که بنشینند و با اعداد بازی کنند و بگویند آن‌جا ۲۰۰ نفر بودند ما ۵۰۰ نفر و بعد ۱۰ نفری آمدند و دانشجویان باتوم به دست ولایی ۵۰ نفری و هی جمع و منها کنند و دنبال علامت کوچک‌تر و بزرگ‌تر بگردند، خیلی خنده‌دار شده است.

کودتاچیان از ۱۶ آذر بدجور نگران شده‌اند، هر چه می‌گذرد جنبش اعتراضی مردم ایران وسعت و شدت بیش‌تری می‌گیرد و خیال خام آن‌ها برای فرسایش این جنبش به یاس تبدیل می‌شود.

اما عصبانی شدن کودتاچیان در نوشته‌ها و واکنش‌ها و ضرب و شتم مردم به کنار، خوش‌حالی و سرور و لجن‌پراکنی‌شان در قبال بازداشت یک دانش‌جو حکایتی دیگر است. خبرگزاری دریده‌ی فارس و روزنامه‌ی مروج خشونت کیهان چنان از بازداشت مجید توکلی سرمست شده‌اند که «گاوگند چاله دهان» خود را گشوده و هر آن‌چه که خود انجام‌اش می‌دهند به این فعال دانش‌جویی نسبت می‌دهند. رسانه‌های هوادار کودتا که از قاتلان نداها و سهراب‌ها گرفته در ایران، تا تروریست‌های یمنی و لبنانی و طالبانی در افغانستان هواداری می‌کنند و سوای هزینه‌ی معنوی‌یی که می‌پردازند، بشکه بشکه پول نفت این کشور را هم جلوی‌شان می‌گذارند، از ارتباط یک فعال دانش‌جویی با گروه‌های تروریستی دم می‌زنند. حکایتی است که تروریست‌ها و مروجان خشونت و افراط‌گرایی که در صف اول ترویج خشونت قرار دارند آن‌قدر از آزادی‌خواهی یک ملت عصبانی باشند، که عقده‌های روانی‌شان را بر سر یک دانش‌جو خالی کنند.

مجید توکلی را تا به حال چندین بار بازداشت کرده‌اند و ماه‌ها در زندان اوین زیر شدیدترین شکنجه‌های روحی و جسمی قرار داده‌اند. بار اول بسیجیانی که کیهان و خبرگزاری فارس سنگ‌شان را به سینه‌ می‌زنند نشریه‌یی چاپ و در دانش‌گاه توزیع کردند که توهین به مقدساتی بود که خودشان مدعی آن هستند و خود را نماینده‌ی خود خوانده‌ی خدا برای اجرای‌اش می دانند. بعد از این، اتهام چاپ این نشریه را به مجید توکلی و دیگر دانشجویان پلی‌تکنیکی نسبت دادند، پس از ۱۵ ماه بازداشت هم دادگاه مجید و دیگر دانشجویان را تبرئه کرد و رسوا‌یی‌اش ماند برای همینان که چنین نشریه‌یی را منتشر کرده بودند.

بار دگیر نیز مجید را در مراسم لغو شده‌ی مهندس بازرگان نگاه داشتند و باز هم ۱۱۵ روز در زندان اوین زیر شکنجه‌های روحی و روانی شاگردان سردبیر روزنامه‌ی خشونت طلبان کیهان، حسین بازجو سر کرد و زندانی بود.

کیهان و خبرگزاری فارس که در جعل خبر و دروغ‌پردازی ید طولایی دارند و به همین دلیل هم هست که حامی دولت کودتاچی هستند؛ در خبرهای‌شان از ترس مجید هنگام فرار نوشته‌‌اند و این‌که هم‌چون بنی‌صدر لباس زنانه برای فرار کردن پوشیده است. اما چه کسی می‌ترسد؟

آن‌کس که باتوم‌اش را روی سر زنان و دختران و حتا پیرزن‌ها فرومی‌آورد تا مبادا شعاری بدهند و تجمعی شکل دهند یا مجید توکلی و فعالین دانشجویی؟ آن‌کس که پرده دور دانشگاه می‌کشد تا مردم جنایت‌های‌اش را نبییند یا آن دانشجویانی که با شجاعت در برابر باتوم و گاز اشک‌آور و خشونت بسیجی‌ها و نیروهای انتظامی می‌ایستند؟

آن کسی می‌ترسد که امروز پرده‌یی به اندازه‌ی تمام دانش‌گاه تهران روی سر تمام نیروهای‌اش کشیده بود. آن کسی می‌ترسد که پشت پرده کارهای‌اش را انجام می‌دهد. آن کسی می‌ترسد که جرات ندارد کارش را در برابر چشم مردم انجام دهد. آن کسی می‌ترسد که تعدادی بسیجی را به جای دانشجو با اتوبوس و پرداخت پول به دانشگاه می‌آورد تا چهارتا شعارشان را در صدا و سیما‌ی‌اش پخش کند. آن‌کسی می‌ترسد که هر روز شعله‌ی اعتراض‌ها را بلند‌تر می‌بینند اما سرش را هر روز بیش‌تر در برف فرو می‌کند.

و اما چند نکته:

يك - مجيد توكلي، خود را از جنوب ايران به دانشگاه اميركبير رساند تا در روز دانشجو سخن‌راني كند. مجيد با آن سابقه زندان و همه آن‌چه بر او و دوستانش رفته بود و همه خطرهايي كه تهديدش مي‌كرد، آمد تا در روز خودش در جايي كه خانه‌اش بود با دانشجوياني مانند خود حرف بزند.

او را پس از خروج از دانشگاهش دستگير كردند. بعد، خبرگزاري فارس عكس‌هايش را با چادر و مقنعه منتشر كرد و با ادبياتي مهوع نوشت كه مجيد مردانگي نداشته و از ترس خواسته با لباس زنانه فرار كند (به كجا؟؟). فرداي آن روز صفار هرندي با اشاره به همين شاهكار فارس و دوستان، خطاب به دانشجويان گفت "بالادستی‌های شما، همان کسانی که به شما خط می‌دهند، روز گذشته برای فرار چادر زنانه به سرکرده بودند."

به اين‌ها چه مي‌توان گفت؟ اين آدم‌ها با نشان دادن عكس مجيد در لباس زنانه مي‌خواهند او را پيش چه كسي تحقير كنند؟ آيا نشنيده‌اند كه دانشجويان برابري زن و مرد را فرياد مي‌كنند؟ نفهميده‌اند كه زنان فخر اين جنبش‌اند؟ عكس‌هاي ترانه موسوي را در شانزده آذر در دست دانشجويان نديده‌اند؟

گيرم كه همه اين‌ها را نمي‌فهمند. گيرم كه نمي‌فهمند در اين چند ماه، بسياري از ما كه زن نبوديم، به هم‌قدم شدن با زنان - با چادر و بي‌‌چادري - افتخار كرديم. گيرم همه اين‌ها را يا نمي‌دانند يا مي‌دانند و همين‌ چيزها را مي‌خواهند هدف بگيرند؛ و يا شايد اصلاً مخاطب ما نيستيم، مخاطب ياران خودشان هستند كه قرار است با اين شاهكار "روحيه" بگيرند.

شايد. اما آيا نمي‌فهمند كه اين‌گونه عيان كردن زن ستيزي‌شان چه پيامدي مي‌تواند داشته باشد؟ نمي‌دانند كه تحقير لباس زنانه و مشخص‌تر گفتن اين‌كه "چادر زنانه" پوشيدن نشانه ترس است، تحقير زناني كه با آن‌ها به دانشگاه مي‌آيند هم هست؟

آيا نمي‌فهمند بار كردن اين زن ستيزي بر "چادر" چه معني دارد؟ نمي‌فهمند تحقير مجيد به خاطر اين كه مدعي‌اند "با چادر فرار كرده" عيان مي‌كند كه به آن‌چه در تمام اين سال‌ها "حجاب برتر" مي‌خواندند، چه نظري دارند؟
يا اين‌كه مي‌دانند، و باكي‌شان نيست؟ مي‌دانند و از بابت اين‌كه به زنان همراه‌شان بگويند كه به آنان چگونه نگاه مي‌كنند هم پروايي ندارند؟ واقعاً اين ارباب رسانه كه صفار هرندي از ميان‌شان "وزير" بوده، اين‌ها را نمي‌فهمند؟

دو - عصر روز 16 آذر مي‌خواستيم بدانيم تدارك برادران براي حضورشان در دانشگاه تهران چگونه در سيما بازتاب پيدا مي‌كند - حضوري كه حكماً از حضورمجيد توكليِ بي محافظ كه كسي هم اتوبوسي برايش نفرستاده بود بي‌باكانه‌تر بود. اما چيزي كه ديديم، از نمايش اين حضور بسيار فراتر بود. بايد اعتراف كنم كه هنوز هم از ديدن برنامه "بيست و سي" عصر 16 آذر مبهوتم. هنوز هم نمي‌توانم درك كنم با كدام "عقل"ي صحنه عكس پاره بنيان‌گذار جمهوري اسلامي را در اين برنامه و بخش‌هاي بعدي خبرشان گنجاندند.

هر چه فكر مي‌كنم نمي‌فهمم كه پخش چنين صحنه‌اي قرار بود چه فايده‌اي براي "نظام" داشته باشد كه از ضررش بيش‌تر بود؟ حالا هم حتماً فايده حاصل شده و حريف بدنام و كار تمام؟ اصلاً لازم نيست وارد اين بحث بشويم كه واقعيت ماجرايي كه تنها شاهدش دوربين‌هاي سيما بودند، آن هم پس از وقوع، چه مي‌توانست باشد.

ظاهراً ما با جماعتي طرف هستيم كه همه اتفاقات شش ماه گذشته را به حساب رسانه‌هاي "بيگانه" مي‌گذارند، همه چيز را تبليغ و بزرگ‌نمايي مي‌خوانند، و در عين اين كه به صد زبان خودشان را در شناخت "رسانه" عالم كل نشان مي‌دهند زمان عمل برپايه اين "معرفت" كه مي‌رسد اين گونه "تبليغ" مي‌كنند.

آيا اين عقول كلِ رسانه شناس نمي‌دانند و نمي‌فهمند كه نشان دادنِ چنين تصويري از "سيماي جمهوري اسلامي" چه معنايي و چه بار نماديني دارد؟

سه - اگر استعاره‌اي براي اين رفتار بتوان آورد، شايد بشود گفت كه نشان دادن آن عكس پاره - كار هر كسي كه بود- به اين مي‌مانست كه فرد مسلحي براي اين كه نشان دهد به او حمله شده با "ژ 3" به پاي خودش شليك كند تا جراحت را گردن دشمن بيندازد. شايد با اين كار به "مقصود" هم برسد؛ اما بعد بر چه پايي مي‌خواهد بايستد؟

چرا كسي بايد اين‌گونه به پا و پايه‌ي خودش شليك ‌كند؟ شايد فكر مي كند پاي خودش نيست؟ يا شايد فكر مي‌كند روي پايه‌ي ديگر ايستاده؟

كسي كه براي تحقير كردن دانشجويي بيست و چند ساله، نماد سي ساله حجاب و عفاف نظام خود را در معرض حراج مي‌گذارد، كسي كه براي بدنام كردنِ مخالفانش، باكي ندارد از اين‌كه از بزرگ‌ترين و اصلي‌ترين نمادِ نظامش هم مايه بگذارد، هر چه نداشته باشد، حكماً اعتماد به نفسي بي‌حد دارد.

اعتماد به نفس، البته امري ذهني است. نتيجه عيني عمل بر "پايه" اين ذهنيت در اين مدت عيان است.

پ.ن: مجید توکلی دانشجوی دانشگاه امیرکبیر و از زندانیان سیاسی ایرانی است. وی اول بار پس از اعتراض گسترده دانشجویان به حضور احمدی‌نژاد در این دانشگاه و پس از آن چاپ نشریات جعلی دانشگاه دستگیر و مدت ۱۵ ماه را در کنار چند دانشجوی دیگر در زندان بسر برد، گرچه نهایتا بر خلاف نظر وزارت اطلاعات و دادستان تهران و مسئولان دانشگاه امیر کبیر از این اتهام تبرئه شدند. وی بار دیگر پس از شرکت در مراسم سالگرد درگذشت مهدی بازرگان در مقابل حسینیه ارشاد دستگیر و این بار نیز ضمن آنکه از سوی معاون دادستان تهران به همکاری با سازمان مجاهدین متهم شد و ۱۱۵ روز را در بازداشت انفرادی در بندهای ۲۰۴ و ۲۰۹ زندان اوین گذراند با وثیقه ۲ میلیارد ریالی آزاد شد. او بار دیگر در ۱۶ آذر ۱۳۸۸ در تجمع دانشجویی دانشگاه امیرکبیر همراه عده‌ای از دانشجویان شرکت کرد. این دانشجوی مبارز که عکسش در بسیاری از تجمعات دانشجویی به عنوان نماد مقاومت جنبش دانشجویی در میان تجمع کنندگان توزیع می‌شود، در سخنرانی ای شجاعانه به نقد مسولین رده بالای حاکمیت پرداخت. وی پس از برگزاری مراسم و به هنگام خروج از دانشگاه توسط نیروهای وزارت اطلاعات بازداشت شد.
او دانشجوی رشته کشتی سازی پلی تکنیک است و لازم است بدانید از بندر عباس (شهری که باید تعدادی از واحدهای درسیش را آنجا بگذراند) تا تهران آمد تنها به خاطر 16 آذر. تنها بخاطر آرمان های انسانیش.

دکتر فرزاد کلبعلی دانشجوی کرد دانشگاه تهران ربوده شد!!!

aminhasiri — Tue, 08 Dec 2009 17:28:18 GMT

خبرگزاری هرانا - حقوق زندانیان: به گزارش خبرنامه ادانشگاه امیرکبیر عصر دیروز و لحظاتی پس از پایان یافتن اعتراضات گسترده دانشجویی در دانشگاه تهران، دکتر فرزاد کلبعلی دانشجوی کرد دانشگاه تهران توسط نیروهای امنیتی ربوده شد.

به گفته شاهدان عینی وی پس از خروج از درب شرقی دانشگاه تهران (خیابان قدس) توسط چند نفر لباس شخصی سوار بر پژوی مشکی پلاک نظامی ربوده شد.

فرزاد کلبعلی از دانشجویان ممتاز و حائز رتبه اول دکتری جامعه شناسی سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران بوده و در حال حاضر مشغول گذراندن تز دکتری خود است.

بیانیه خانواده شهیدان باکری و همت به مناسبت ۱۶ آذر

aminhasiri — Tue, 08 Dec 2009 17:02:25 GMT

آری روز 16 آذر مالک اشترها در مبارزه با قاسطین و میرزاکوچک خان در مبارزه با جفای روس ها و در یک کلام روز حماسه ملت بزرگ ایران است که تجلی آن در دانشجویان رشیدی است که سر سبز آنان و زبان سرخ آنان همانند قلب سفید و پاک همت ها و باکری ها برای همیشه پرچم سه رنگ سبز و سفید و سرخ ایران را با نام مقدس الله در اهتزاز نگه می دارد.

کلمه: خانواده سرداران شهید حاج ابراهیم همت و مهدی باکری در بیانیه یی، ۱۶ آذر را روز حماسه بزرگ ملت ایران دانستند.

به گزارش اعتماد در بخشی از این بیانیه آمده است؛ دیروز غدیر بود و دستان علی(ع) بر فراز برکه غدیر که نمایشی بود از بیعت با پاکی. پیامبر(ص) در آن روز به فرمان خدای جهانیان دین را با کمال، نعمت بخشید و بدان سبب دو امانت کتاب خدا و عترت پیامبر(ص) هدیه یی گرانبها برای نسل ها باقی گذاشته شد و علی(ع) نمادی شد تا از این دو ودیعه بیرقی سازد که اسلام برتر باشد و هیچ چیز بالاتر از آن نباشد.

تعیین تکلیف کشور در استخر صدف میرداماد!

aminhasiri — Tue, 08 Dec 2009 17:00:18 GMT

یکی از استخرهای معروف شهر تهران در میرداماد به پاتوق جدید هواداران و نزدیکان یکی از مسئولان ارشد دولتی تبدیل شده است.در این گردهمایی صمیمانه که در طول 2 سانس استخر صورت می گیرد، افراد و چهره های سیاسی و اجرایی متعددی حضور دارند و حلقه نزدیک به این مقام دولتی در خصوص وضعیت سازمان و وزارتخانه های تابعه گزارش می دهند.

کلمه:آینده به نقل از سایت جهان نیوز که منتسب به علی زاکانی و حامی محمود احمدی نژاد است، در خبری یک مقام ارشد دولتی را متهم کرد که در استخر صدف تهران درباره مدیران تصمیم می گیرد و به نظر می رسد مقصود از مقام ارشد، اسفندیار رحیم مشایی است.

نامه مهدی کروبی به ضرغامی; آیا می دانید به دست خود تبر به تنه چه درختی می زنید؟

aminhasiri — Tue, 08 Dec 2009 16:53:18 GMT

برخی عامدانه به دنبال بد نام کردن اعتراضات واقعی و حقیقی مردم که پس از انتخابات ریاست جمهوری آغاز شده است، می باشند و درصدد هستند راه را برای جریانات افراطی که جز به قانون شکنی و سرکوب مردم نمی اندیشند، باز کنند.

کلمه:در پی انتشار تصاویری موهون در اخبار ۳۰/۲۰شب گذشته؛ مهدی کروبی در نامه ای به ضرغامی توصیه ها و تذکراتی را به وی یادآور شد.

میرحسین موسوی خطاب به لباس شخصی ها:من را بکشید، بزنید، تهدید کنید شما مامور هستید (سه شنبه صبح۱۷ آذر

aminhasiri — Tue, 08 Dec 2009 16:50:18 GMT

(از سایت کلمه)

این جمع موتور سوار که حدود 30 -40 نفر هستند از بعد از ظهر روز گذشته در اطراف فرهنگستان هنر حضور دارند. امروز زمانی که لباس شخصی های موتور سوار با تجمع مانع از خروج ماشین مهندس موسوی از پارکینگ فرهنگستان شدند، نخست وزیر محبوب امام از ماشین پیاده شد و بدون توجه به درخواست محافظان به سمت موتور سواران حرکت و بین آنها حاضر شد.این اتفاق در حالی رخ داد که موتور سواران علیه نخست وزیر محبوب امام شعار سر داده بودند.

کلمه:لباس شخصی های موتور سوار با تجمع در مقابل فرهنگستان هنر قصد داشتند مانع از خروج مهندس موسوی از دفتر کارش شوند.

به گزارش خبرنگار کلمه صبح امروز زمانیکه میر حسین موسوی سوار بر ماشین قصد خروج از فرهنگستان هنر(دفتر محل کارش) را داشت با تجمع تعدادی لباس شخصی موتور سوار مواجه شد که راه را برایشان مسدود کرده بودند.

این جمع موتور سوار که حدود ۳۰ -۴۰ نفر هستند از بعد از ظهر گذشته در اطراف فرهنگستان هنر حضور دارند .

امروز زمانی که لباس شخصی های موتور سوار با تجمع مانع از خروج ماشین مهندس موسوی از پارکینگ فرهنگستان شدند نخست وزیر محبوب امام از ماشین پیاده شد و به سمت موتور سواران حرکت کرد.

این اتفاق در حالی رخ داد که موتور سواران علیه نخست وزیر محبوب امام شعار سر داده بودند.

میر حسین موسوی که از تکرار این اتفاق ناراحت شده بود با حرکت به سمت لباس شخص ها در میان آنها حاضر شد وخطاب به آنها گفت: شما مامور هستید.ماموریت خود را انجام دهید. من را بکشید، بزنید، تهدید کنید.

این اظهارات نخست وزیر محبوب امام موجب انفعال لباس شخصی ها و پراکندگی آنها شد.

خبرنگار” کلمه” بدون آنکه خود را معرفی کند به صورت یک فرد عادی به یکی از این موتور سواران نزدیک شد و علت این کارشان را جویا شد که این فرد گفت:ما مامور هستیم که جلوی تردد موسوی را بگیریم.

در حالی که موتورسواران همچنان در اطراف فرهنگستان حضور داشته و به صورت پراکنده مانور می دادند محافظان نخست وزیر محبوب امام با اصرار، ایشان را به داخل فرهنگستان بر گرداندند.

پیش از این در روز ۱۳ آبان نیز زمانیکه مهندس موسوی قصد خروج از فرهنگستان و حضور در راهپیمایی آن روز را داشت عده ای با تجمع در مقابل پارکینگ فرهنگستان راه را بر ایشان بسته و اجازه خروج ندادند.

لازم به ذکر است روز گذشته نیز عده ای که خود را خواهران بسیجی معرفی کرده بودن به تعقیب دکتر زهرا رهنورد در دانشگاه تهران پرداختند که در نهایت زمانیکه حراست دانشگاه در حال بیرون بردن خانم رهنورد از دانشگاه بود با تعقیب خودرو حراست دانشگاه در میانه خیابان وصال گاز فلفل را از فاصله ۲۰ تا ۲۵ سانتی بر صورت رهنورد پاشیدند که منجر به تنگی نفس و نابینایی موقتش شد. در آن لحظه اهالی و مغازه دارهای اطراف هرکدام به نحوی نسبت به نجات او اقدام کردند.

16 آذر

aminhasiri — Mon, 07 Dec 2009 08:43:33 GMT

جای طناب روی گردن ما تا ابد که نمیماند . . .

بیانیه شماره 16 میر حسین موسوی به مانسبت 16 آذر روز دانشجو

aminhasiri — Sun, 06 Dec 2009 18:14:52 GMT

جامعه ما اینک شگرف‌ترین تحولات را تجربه می‌‌کند؛ بعد از حوادثی که چند ماه گذشته به خود دید کیست که بتواند این حقیقت را انکار کند؟ ماهیت دقیق این دگرگونی چیست؟ این بزرگترین سوال برای ما و برای مخالفان ماست. آنان نیز اگر بدانند که چه رویداد عظیم و مبارکی در راه است، کلاه‌خودها و چوب‌دستی‌هایشان را کنار می‌گذارند و به دنبال ابزارهایی برای پرستاری از این گیاه پاک که در خاک ما جوانه زده است می‌روند.

میرحسین موسوی به مناسبت سالروز ۱۶ آذر بیانیه ای صادر کرد. به گزارش “کلمه” متن کامل بیانیه به شرح زیر است : ( واقعن ادبیات مهندس خیلییییی شیوا و قوی و زیباس. حتمن این بیانه رو بخونید.حتی اگه سیاسی نیستید،بخاطر ادبیات بخونید)

بسم الله الرحمن الرحیم

عید سعید غدیر را به ملت مسلمان ایران تبریک می‌گویم و از خداوند متعال نزدیک شدن به آرمان‌های صاحب غدیر را برای آنان و تمامی مسلمانان جهان مسئلت می‌کنم. در این عید شیعیان برای هم برکت و بهروزی آرزو می‌کنند و از یکدیگر تحفه‌هایی را می‌طلبند که به تحقق چنین آرزوهایی کمک کند و متضمن سرانجامی نیکو برای ملت و کشور خصوصا در شرایط بحران‌زده کنونی باشد. چنین انتظاری از ما نیز هست و حتی اگر این انتظار وجود نداشت برآورده کردن آن وظیفه‌ای بر عهده ما بود. برای این منظور کاری که از ما برمی‌آید صمیمیت در خیرخواهی است، حتی اگر آن را نپذیرند، و پایداری در دوراندیشی است، حتی اگر چنین نامی بر آن نگذارند. خطرهایی بزرگ‌تر از آن در پیش است که چه ما و چه دیگران از خویشتن یاد کنیم و واقعیت‌هایی سترگ‌تر از آن در برابر قرار دارند که با نادیدن ناپدید شوند. با استمداد از لطافتی که فضای عید ایجاد کرده است و با استفاده از فرصتی که روز شانزدهم آذر به وجود می‌آورد چه چیز بهتر از پرداختن به آنچه می‌تواند داروی درد امروز باشد؛ دارویی که الزاما تلخ نیست، اگر پیشداوری‌ها را کنار بگذاریم.

روز دانشجو در پیش است. در تاریخ معاصر ما جنبش دانشجویی همواره نوعی پرچم و گواه برای حرکت مردم بوده است. در روزهای تلخ بعد از کودتا و در تاریک‌ترین برهه از تاریخ ملت ما، زمانی که همه آرزوها برباد رفته به نظر می‌رسید آنچه در شانزدهم آذر ۱۳۳۲ روی داد شاهدی بود که معلوم می‌کرد روح مردم و خواسته‌های تاریخی‌شان هنوز زنده است. آن «سه قطره خون» و آن «سه آذر اهورایی» که روز دانشجو را پایه گذاشتند، اگر پس از نیم قرن هنوز از تازگی، درخشندگی و اهمیت برخوردارند، به خاطر آن است که نسبت به وجود و حیات واقعیتی عظیم‌تر در جان مردم شهادت ‌دادند. این گواهی در سال‌ها و نسل‌های پس از آن نیز از سوی جنبش دانشجویی ادامه داشت و هنوز ادامه دارد. جامعه به دلایل بسیار گرایش‌های در حال تکوین در بطن خویش را پیش چشم کسانی که تنها به ظاهر آن می‌نگرند نمایان نمی‌کند. دگرگونی‌های بزرگ معمولا متهمند که یک‌باره روی می‌دهند و از بازیگران سیاسی فرصت هماهنگ شدن با خود را دریغ می‌کنند. البته در حقیقت هیچ تحولی دفعتا تحقق نیافته است؛ تنها بروز و ظهور تغییرهاست که شکلی دفعی دارد. در چنین شرایط گواهانی که از اعماق ناپیدای جامعه خبر می‌دهند به راستی ارزشمندند.

جنبش دانشجویی در تاریخ معاصر ما همواره حاوی ‌گزارش‌هایی از شکل‌گیری جریان‌های عمیق سیاسی و اجتماعی در متن جامعه بوده است. این نقشی است که اگر حاکمان با درایت برخورد می‌کردند می‌توانست و می‌تواند برای عبور کم‌هزینه به سمت توسعه و پیشرفت بیشترین بهره‌ها را برساند، اما آنان خشمگینانه این نشانگر ذی‌قیمت را می‌شکنند؛ آنان دوست دارند به خود تسلی دهند که حرکت‌های دانشجویی جز غوغای چند جوان پرسروصدا نیستند که اگر خاموش شوند صورت مسئله از اساس پاک خواهد شد؛ داستانی تکراری از انکار واقعیت‌ها و تلاش برای تولید و تفسیر اطلاعات مطابق میل دولتمردان که تقریبا هیچ عهد تاریخی بدون شمه‌ای از آن پایان نیافته است. ان هولاء لشرذمه قلیلون، (گفتند که) اینها گروهی ناچیزند (به قول امروزی‌ها خس و خاشاکی بیش نیستند)، و انهم لنا لغائظون، و آنها ما را به خشم می‌آورند، و انا لجمیع حاذرون، و ما همگی در آماده‌باش به سر می‌بریم، فاخرجناهم من جنات و عیون، پس خداوند آنان را از باغ‌ها و چشمه‌سارها بیرون کرد، و کنوز و مقام کریم، و از گنج‌ها و از جایگاه دلپسند.

چه تلخ است اگر پس از این همه عبرت‌های دور و نزدیک مشابه این خطا هنوز در رفتار کسانی دیده ‌‌شود؛ آنهایی که اصرار دارند بگویند مردم دیگر ساکت شده‌اند و فقط دانشجویان مانده‌اند؛ در دانشگاه‌ها هم فقط تهران ناآرام است، از تهران هم فقط دانشگاه‌های مادر هیاهو می‌کنند، آنجا هم کانون جنبش و جوشش، چند نفر جوان غریبند که اگر آنها را به اخراج از خوابگاه و محرومیت از تحصیل تهدید و محکوم کنیم داستان تمام می‌شود. خوب! تمام این کارها را کردید، پس چرا داستان تمام نشد؟ زیرا حرکت دانشجویی گواه بر واقعیت‌هایی بزرگتر از خویش است. ای کاش قدر آن را می‌دانستند، از پیش‌آگهی‌هایی که درباره تحولات دور و نزدیک می‌دهد درس‌ می‌گرفتند و خود را با این تغییرات هماهنگ می‌کردند، خصوصا اینک که دانشجویان نه مستوره‌ای کوچک از مردم، که یکی از وسیع‌ترین و فعال‌ترین قشرها را تشکیل می‌دهند. درحال حاضر از هر بیست ایرانی یک نفر دانشجوست. متصدیان امور اگر پیش از این به نقش آنان به عنوان گواه فردا توجه کرده بودند اینک در چنین بحرانی قرار نداشتند.

البته این یک قاعده دوسویه است. حرکات دانشجویی هم به اندازه‌ای که از تمایلات واقعی جامعه خبر بدهند نیرومند و ریشه‌دارند، زیرا قدرت نهادهای اجتماعی در گرو پایبندی به ضرورتی است که آنها را ایجاد و ایجاب می‌کند. نسل ما آن زمان که در حرکات دانشجویی شرکت داشتیم به روشنی می‌دید که پیوند با متن جامعه تا چه حد در توانایی‌هایش موثر است. در آن زمان گرایش‌های بسیاری میان دانشجویان به چشم می‌خورد. اگر انجمن‌های اسلامی از همه قوی‌تر بودند به خاطر آن بود که از واقعیت‌‌های اجتماعی بیشتر نمایندگی می‌کردند.

بسیاری از فعالان دانشجویی امروز، گردانندگان فردای جامعه خواهند بود و این دلیلی مضاعف است تا مظهریت از واقعیت‌های اجتماعی را از دست ندهند . قدرت و سرزندگی آنها در گرو این رمز است. راز موفقیت سیاستمداران نیز همین است. آنها تا اندازه‌ای که بتوانند خواست‌ها و تمایلات جامعه را بشناسند و با آنها منطبق شوند، بلکه تجلی و گواه آنها قرار بگیرند، قادرند به کشور خود خدمت کنند، یا لااقل قدرتمند باقی بمانند. و این تصور که کسی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تواند به رغم گرایش‌های مردم بر آنان حکومت کند بیشتر از یک توهم نیست. حتی زمانی که یک دولت موفق می‌شود با تکیه بر نیروی سرکوب موجودیتش را حفظ ‌کند فی‌الواقع از انطباق خود با آمادگی جامعه برای تمکین در برابر زور ارتزاق کرده است، گرچه این تمکین هم تا ابد نمی‌پاید.

در میان زیبایی‌های بسیاری که روزهای پیش از انتخابات را نورانی می‌کرد زیباترین پدیده جمع شدن مردمی از سلیقه‌های گوناگون گرداگرد هم بود. آنها برای آن که به این کار موفق شوند تفاوت‌ها و تنوع‌هایشان را کنار نمی‌گذاشتند، بلکه به رسمیت می‌شناختند. کسی لازم نمی‌دید که برای شرکت در این یکرنگی هویت خویش را از دست بدهد و دیگری شود. در آن یگانه‌شدن‌ها حظی وجود داشت که فطرت‌هایمان می‌پسندید. آن زنجیره‌های سبز انسانی که شهرهای ما را فرا گرفت نمایشی تهی از حقیقت نبود. قرار نبود بعد از آن که از پل گذشتیم به سرنوشت یکدیگر اهمیت ندهیم و جان‌‌هایمان نمی‌خواست که پس از چشیدن طعم آن یگانگی از نو پراکنده شویم. چنین چیزی بدون تردید نشانه‌ای از طلوع بزرگی و رشد در حیات یک ملت است.

بزرگی یک ملت در ثروتمند بودن یا قدرتمند شدن نیست؛ اینها فقط بخش کوچکی از آثار آن است. بزرگی یک ملت در عظمت جان اوست. بزرگی به آن است که بتوانیم امور ظاهرا ناسازگار را با هم داشته باشیم. خانه کوچک مکانی است فقط برای «من»، اما در خانه بزرگ برای دیگران هم جا وجود دارد. کارفرمایی که جانش کوچک بود فکر می‌کرد جز با تجاوز به حقوق کارگران نمی‌تواند مالی بیندوزد، حال آن که کارآفرین بزرگ تنها راه سود بردن را سود رساندن می‌بیند. همین‌گونه است تفاوت کارگر کوچک و کارگر بزرگ. به هزار دلیل تنها راه بهره‌مند شدن این است که همه با هم بهره‌مند شوند، اما کسانی که کوچکند ظرفی ندارند که در آن دیگری هم بگنجد. همچنین است تفاوت دینداری که بزرگ است و دینداری که کوچک است. دیندار بزرگ امام صادق (ع) است که در خانه خدا می‌نشیند و با منکر خدا حکیمانه گفتگو می‌کند. حقیقت خانه خدا همان قلب اوست که برای همگان جا دارد و برای همه حق قائل است؛ حق زیستن، حق شنیدن، حق برگزیدن، حق اشتباه کردن، حق بزرگ بودن. آری بزرگ بودن، و الا بزرگ به کوچک چه کار دارد؟ غیردیندار را در جایگاهی می‌بیند که می‌تواند به زیبایی‌های دین رو کند، اگر نتوانسته‌ است حقیقتی را بیابد احتمال درک آن را از سوی دیگری نادیده نگیرد، یا می‌تواند کوچک باشد و هر چیزی را که نچشیده است انکار کند؛ هر چیزی را که درک نمی‌کند ترک کند و بی‌آن‌که بنشیند و برای فهمیدن گوش بدهد، عقاید دیگران را بی‌اساس بخواند.

ملت ما اینک دارد نشانه‌های بزرگی خود را به نمایش می‌گذارد؛ آن تحول شگرفی که جامعه ما در تکاپوی تجربه آن است این است. البته چیزی که اهمیت دارد خود این بزرگی است و نه نشانه‌های آن. نشانه‌هایش را باز می‌گوییم تا خود آن را باور کنیم که چونان بهار از راه می‌رسد و حیات ما را دیگرگون می‌کند؛ تا به مبارکی آن ایمان بیاوریم و از تغییراتی که ایجاد می‌کند نترسیم. این همان رشدی است که انقلاب ما به امید آن بنا نهاده شد. چندی گذشت و از آن غافل شدیم، ولی پروردگارمان غافل نشد. بذری را که سی سال پیش از این با هزار امید در خاک خود کاشته بودیم پرورش داد تا اینک که جوانه‌هایش را پیش‌رویمان قرار داده است.

نشانه‌های بزرگی یک ملت شبیه به صفاتی است که از یک انسان رشید انتظار می‌رود. کسی که آرمان ندارد هیچ نمی ارزد، اما کیست که بتواند در عین آرمان‌گرایی ارتباط خود را با واقعیت‌ها از دست ندهد؟ یک انسان رشید؛ و یک ملت بزرگ. اگر مردم علیرغم تمامی صحنه‌های تلخی که در این چند ماهه دیده‌اند همچنان اجرای بدون تنازل قانون اساسی را شعار محوری خود می‌دانند به آن خاطر نیست که اگر چیز دیگری بخواهند به آنها داده نمی‌شود. تنها و تنها حکمت و واقع‌بینی مردم بود که اجازه نداد رفتار زشت حاکمان به واکنش‌های عصبی و لجام‌گسیخته بیانجامد.

به عنوان مثالی دیگر صفت شجاعت را در نظر آورید. شهامتی که یک انسان رشید (مثلا یک پدر در دفاع از فرزند جوانش) نشان می‌دهد همراه با هیاهو نیست، مانع از دوراندیشی و مستلزم قبول هزینه‌های بی‌دلیل نیست، اما هول‌انگیزتر و اثرگذارتر از زور بازوی دیگران است. آیا مشابه این کیفیت‌ را در شجاعتی که مردم ما به نمایش می‌گذارند مشاهده نمی‌کنید؟

به عنوان مثالی دیگر انعطاف یک انسان رشید به معنای وادادگی نیست، بلکه بدان معناست که او برای رسیدن به مقصود خود پر از راه‌حل‌های گره‌گشاست. در طول شش ماه گذشته هر روز روزنه‌هایی که مردم می‌گشودند بسته می‌شد و آنان هربار بدون آن که به رودررویی کشیده شوند یا آرمانشان را کنار بگذارند راه‌‌‌‌حل‌های جدید خلق می‌کردند.

به عنوان مثالی دیگر به صبر و متانتی که در حرکت مردم وجود دارد نگاه کنید؛ خواسته‌هایشان را چنان با حوصله‌ای زندگی می‌کنند که گویی می‌توانند صد سال آنها را زندگی کنند؛ حوصله‌ای که مخالفانشان را خسته کرده است، حوصله‌ای که از رشد حکایت می‌کند.

و به عنوان مثالی دیگر انسان رشید کسی است که اعتماد به نفس دارد؛ یعنی نسبت به ارزش‌های وجودی خود آگاه است. برای زمانی طولانی ما این‌گونه نبودیم. سرهای ما فروافتاده بود. دو قرن وابستگی خودباوری را از ملت ما گرفته بود، تا این که انقلاب ترمیم این باروی فروریخته را آغاز کرد. ولی آیا بلافاصله به این هدف رسیدیم و عمق روح خود را از آن لطمه‌های تاریخی پاک کردیم؟ پس چرا وقتی هنرمندانمان در جهان مورد تحسین قرار می‌گرفتند متعجب می‌شدیم؟ انگاری احتمال هم نمی‌دادیم که از ایرانی هنری سر بزند، یا اگر بدبین بودیم بی‌باور به آن که ممکن است کمترین نکته قابل‌ستایشی در ما وجود داشته باشد به دنبال ردپای توطئه می‌گشتیم. آیا اگر یک انسان رشید هم مورد تحسین قرار گیرد این‌گونه واکنش‌ نشان می‌دهد؟ یا او از فضائل خویش آگاه است، به قدری که تمجید‌ها نه جانش را ذوق‌زده می‌کند و نه مسیرش را تغییر می‌دهد. در چند ماه گذشته ملت‌ها ایرانیان را بسیار ستودند، اما واکنش مردم ما را در مقابل این تحسین‌ها با گذشته مقایسه کنید تا ایمان بیاورید که جان جامعه ما دارد نشانه‌های عظمت را تجربه می‌کند.

در سند چشم‌انداز بیست ‌ساله آمده است که ایران باید در سال ۱۴۰۴ قدرت اول منطقه باشد. آیا قرار است در آن سال ما به منطقه و جهان راست بگوییم که قدرت بزرگی هستیم یا دروغ بگوییم؟ ‌آیا قرار است در حالی که هنوز بزرگ نشده‌ایم لباس‌های بزرگ بپوشیم تا عظیم به نظر برسیم؟ آیا قرار است در سطح کشورهای منطقه طرح‌های عمرانی نیمه‌کاره افتتاح کنیم، یا سفرهای شکست‌خورده‌مان را با امدادهای رسانه‌ای پیروزی بنامیم، یا خود را کانون دائمی جنجال‌ها قرار دهیم، یا با تحقیر دیگران و توهین به آنان ادعای عظمت کنیم؟ یا قرار است واقعا قدرتمند باشیم؟ این سوال را از آنجا می‌پرسم که یک کشور تنها زمانی بزرگ است که ملتی بزرگ داشته باشد.

دعایمان مستجاب شد و ملت با تکیه بر زانوان خود به بلوغ و رشدی که شایسته او بود رسید، منتهی مشکل آن است که یک ملت بزرگ نمی‌نشیند تا در روز روشن رایش را ببرند و هیچ نگوید. یک ملت بزرگ انتخابات درجه دو انتصابی را تحمل نمی‌کند. وقتی که یک ملت بزرگ می‌شود دیگر خدمتگزارانش اجازه ندارند به او بگویند چه باید بخورد و کجا باید برود و چه کسی را برگزیند و به چه چیز و چه کس اعتماد کند. یک ملت بزرگ از شورای نگهبان انتظار دارد آنها را قانع کند که تقلبی در انتخابات روی نداده است، نه آن که تنها یک ادعا پیش رویشان بگذارد و ادعای خود را باطل کننده انبوهی از مشاهدات و مستندات بداند.

از ما می‌خواهند که مسئله انتخابات را فراموش کنیم، گویی مسئله مردم انتخابات است. چگونه توضیح دهیم که چنین نیست؟ مسئله مردم قطعا این نیست که فلانی باشد و فلانی نباشد؛ مسئله‌ آنها این است که به یک ملت بزرگ بزرگی فروخته می‌‌شود. آن چیزی که مردم را عصبانی می‌کند و به واکنش وا می‌دارد آن است که به صریح‌ترین لهجه بزرگی آنان انکار می‌شود.

مگر نمی‌خواهید که ما نباشیم و شما باشید؟ راهش توجه به این واقعیت است؛ مردم با زید و عمرو عهد اخوت ندارند و آن کسی را بیشتر می‌پسندند که حق بزرگی آنان را کامل‌تر ادا کند. این مسئله‌ای است که توجه به آن نه فقط گره انتخابات، که هزار گره دیگر را نیز می‌گشاید. و اگر بنا باشد حل نشود آرزو کنید که دامنه‌های مشکل در یک انتخابات، محدود بماند.

برادران ما! اگر از هزینه‌های سنگین و عملیات عظیم خود نتیجه نمی‌گیرید شاید صحنه درگیری را اشتباه گرفته‌اید؛ در خیابان با سایه‌ها می‌جنگید حال آن که در میدان وجدان‌های مردم خاکریزهایتان پی در پی در حال سقوط است. ۱۶ آذر دانشگاه را تحمل نمی‌کنید. ۱۷ آذر چه می‌کنید؟ ۱۸ آذر چه می‌کنید؟ چشمانی را که در صحن دانشگاه به رزمایش‌های بی‌فایده افتاده و آنها را نشانه ترس یافته چگونه تسخیر می‌کنید؟ اصلا همه دانشجویان را ساکت کردید؛ با واقعیت جامعه چه خواهید کرد؟

اینها سخنانی است که ما از روی خیرخواهی می‌گوییم و شنیده نمی‌شود. اگر می‌شنیدند راه پیروزی خیلی نزدیک می‌شد؛ آن پیروزی را می‌گویم که عبارت از غلبه یک حزب نیست، بلکه فراگیر شدن بلوغ یک ملت است؛ آن پیروزی که انسان‌ها را همچون جوانه‌های یک مزرعه یکی یکی و گروه گروه بزرگ می‌کند و بی آن که لازم باشد هویت خود را از دست بدهند سبز می‌کند، تا جایی که خود زندانبان از کارهایی که می‌کند خجالت بکشد.

اخیرا شنیدم بسیج دانشجویی یکی از دانشگاه‌ها در مراسم خود برای مخالفان هم فرصت سخن گفتن قرار داده است؛ این یک شروع خوب است. یا شنیدم که در عید غدیر مخالفان مردم به یکدیگر شال سبز هدیه می‌دهند. از دیدگاهی که این همراه شما می‌نگرد این را بزرگترین عیدی است. زیرا این ما نبودیم که سبز را انتخاب کردیم، بلکه سبز بود که ما را برگزید. آیا ممکن است که این رنگ، برادران ما را نیز برگزیند؟ آری ممکن است، زیرا ذی‌جود کسی است که به حیله حیله‌زننده نگاه نمی‌کند، و راه سبز شدن بر هیچ کس بسته نیست.

میر حسین موسوی 15/9/1388