أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ ؟! (زمر / 36)و

مي خواستم شادمانتان كنم! / هميشه به روي رفتارتان خنديدم! / در تمام عكسهاي يادگاري لبخند زدم! / اما چه كنم كه شعر، / حقيقت ِ تلخي بود! / حقيقت ِ تلخ ِ تزلزل بغض / و تحمل حزن! / نه جايي براي ته مانده تبسم هاي من داشت، / نه مجالي براي رويش شادي! / من مي دانستم كه هر حرفي حرف مي آورد! / مي دانستم كه فرياد را نمي شود زمزمه كرد! / حالا سرم را بالا مي گيرم و كنار سايه ام مي گذرم! / حالا در همين اتاق ِ در بسته، / بر صندلي ِ كوچكم مي ايستم / و رو به ديوارها فرياد مي زنم: / ـ« من شاعرم!» / (و اين دروغ دلنشيني است! / كه به قدر ِ ارزني هم شاعر نبوده ام هرگز!) / حالا به هر عابري كه در خيابان از كنارم گذشت / كتابي مي دهم! / مي دانم كه ديوانه ام ميخوانند! / مي دانم كه به خطوط درهم خوابهايم مي خندند! / مي دانم كه كسي مدالي بر سينه ام نخواهد زد! / اما يادتان باشد! / فردا درباره همين دلبستگي هاي ساده / قضاوت خواهيد كرد! / يادتان باشد

قدر ماه

ابر دارم

بادی نمیوزد

تا سیاهان آبستن

ماه باشد

یا نباشد

مردم چای و عشقشان را

زیر نئونها میخورند

من باشم

یا نباشم

پای عاشق نمیلنگد

خوابهای کهنهام را

تاکرده

گوشهی دلم میگذارم

تکیده بر ایستگاه خاطرات

شاید مسافری

مرا با چمدانش اشتباه بگیرد

امشب

چای و ابر دارم

پ.ن: کمی خستهام،کمی تنها

+ محمد امین حصیری |

.

پيوندهاي روزانه

نوشته هاي پيشين

آرشيو موضوعي

همسايه هاي ديوار به ديوار