.

دستی رسید و ریخت سراسیمه بر سرم-
یک سطل آب، دکمه ی اول که باز شد
کِل می زدند و دست تمام لباس ها-
روی طناب دکمه ی اول که باز شد
من می دویدم آبی و آرام در خودم
یک دفعه پخش شد هیجان در تن اتاق
قلب دقیقه در تپش افتاد، تیک تاک...
-با اضطراب- دکمه ی دوم که باز شد
عطر سفید سینه ات آزاد در هوا-
پیچید و بر اساسیه ی خانه ات نشست،
روی کتاب و صندلی و جالباسی و
لیوان آب...دکمه ی سوم که باز شد
چشمش پر از علامت، چشمش پر از سوال
چشمم کنار چشم تو لکنت گرفته بود!
و قبل از اینکه من ب بگویم که،«این فقط
یک لحضه خواب...» دکمه ی آخر که...بگذریم

کسوف پیراهن­ات

راز خورشیدهایت را

پنهان اگر نمی­کرد

حال و روز شب

این­همه سیــــــــــــــــــــــــاه نبود!

سیاه سیاه

کدام گناه مرا

به دل گرفته­اند

خدایان معبد چشمان­ات

قهر قهر که می­پلکند

در بی­نگاهی جنایت­وار خویش.

اشهد انّ بانوی نگاه و گناه!

من مومن­ام

به خدایان حتی اینگونه ظالم­ات

بانوی من!

پ.ن: شعر، واقعيت مطلق است. اين هسته‌ي فلسفه‌ي من است. هر چه چيزي شاعرانه‌تر باشد، واقعي‌تر است. "نواليس"

" صبغة الله و من احسن من الله صبغه ..." (بقره/138)

به مهربان­ترین زیبای خدا ، مؤیدی عزیزم و به کفرانگیزانه­ی اندام خدا­آمیز­ش

... و سیب خنده­ی خدا شکوفه می­دهد

تا که بر لب­ام ، لب­ات می­رسد

پلک­های مرطوب خداست

چشم­های عیسایی­ات

و دست­های استوایی­ات

حریر نوازش خداست

آه!...چه کفر­انگیزاند

           اندام­های خداآمیزت!

... اما بغض این روزهای خاکستری

شعر می شود روزی

سپید

      بر شانه های تو

.

.

.

             دوباره­ی تکرار بی وزنی یک شعر برای این­روزها

                                                                             که دوباره نیستی

وقتی تو نیستی (1)

وقتی تو نیستی

همه­ی هست­ها

هجوم وحشی پریشانی­اند

و ثانیه­ها

مرگْ­شمار لحظه­­ی بودن.

وقتی تو نیستی

شعر 

همسرگذشت شاعر

گوشه­ی اتاق

                      ـ اینجا، میان بی­تویی­ها ـ

در تو گم می­شود

و نام مقدس­ات.

وقتی تو نیستی

شوریده­ی هیدروکربن­ها

آنیون به هم تعارف نمی­کنند!

و هیچ تبادل حرارتی،

انتگرال صفر مطلق­اش

سر از گریبان روزگار بر نمی­آورد !

وقتی تو نیستی

دست­هایم

بی­دست­هایت

زمستان­تر است

و چشم­هایم

پر می­شود

از

    در

         و

             دیوار

                      و

                          تکرار.

"وقتی نیستی

زندگیم فرقی با زندون نداره"

چه خوب با بی­تو ست می­شود،

موزیک لعنتی

و از خواب می­پریشاند

کودک بغض­ام را.

وقتی تو نیستی

در شب نشینی رخت­های بی­خواب

انعکاس نمناک جا مانده­ی گریه­ات

کافیست

که از سر شب

خیال صبح بپرد!

وقتی تو نیستی

نازنین،

با یک پیام کوتاه هم

اسب همه­ی هست­ها هِی می­شود/نمی­شود؟

پ.ن۲:با استقامت به همه چيز می‌توان رسيد. "ژان دولافونتن"

پ.ن۳:آفتاب آتشناک بوشهر هم،آنچنان ام نسوخت که تو 

ماهروی من

گریه نکن

گریه که می­کنی

خدا

روی گونه­هایت

خیس می­شود

ماهروی من

بخند

بخند که روی لب­هایت

از اینکه هست

خدا

سرخ تر شود

از من

در آینه هم خبری نیست

و از تو

در این گوشی لعنتی.

انتگرال معین

یا نامعین

فرقی نمی­کند؛

همه را در صفر ضرب می­کنم

و خودم را در تو

حالا تو در آینه­ایی

و من در ...

                بوق

                       بــــــوق

یا عِمادَ کُلِّ حاضِر

تنها زماني کوتاه در کنار يکديگر بوديم

و پنداشتيم که عشق

هزاران سال مي پيمايد.

"مارگوت بیکل"

دروغ­ام را

باور کن:

دیگر

برای چشم­هایت

شاعر نمی­شوم

عاشق

 نمی­شوم دیگر

تو اما

معشوقه بمان.

من می­روم،

از نو

       بمیرم.

شب بخیر

معشوقه­ی ماه ساعت بیست و یک!

پ.ن2: عشقی که یکارچه درد نباشد، یکپارچه عشق نیست. "آنتونیو پورچیا"

پ.ن3:هزار نقش برآرد زمانه و نبود یکی / چنان که در آینه­ی تصور ماست

پ.ن4:من به هيچ وجه خدا را لمس نكردم، ولي خدايی كه قابل لمس باشد كه ديگر خدا نيست. اگر هر دعايی را هم اجابت كند، همينطور. همان‌جا بود كه براي نخستين بار حدس زدم كه عظمت دعا بيش از هر چيز در اين امر نهفته است كه پاسخی به آن داده نمی‌شود و زشتی سوداگری را به اين مبادله راهی نيست. اين را هم دريافتم كه آموختن دعا، آموختن سكوت است و عشق فقط از جايی شروع می‌شود كه ديگر هيچ انتظاری برای گرفتن هيچ چيز وجود نداشته باشد. «عشق» تمرين «نيايش» است و «نيايش» تمرين «سكوت».  "دژ ـ آنتوان سنت اگزوپری"

پ.ن5:گاهی چه دردناک، بی رحمانه زندگی بر ما حکومت می­کند،حکومتی مستبد و ظالمانه ؛ و این اندوه سخت نه از ناتوانی ما،که از بختیاری ماست. شاید!

براي گندم­گونگي بندري­ات كه هيچگاه...

ديگر حتي

از قارقار كلاغ­هاي در­به­در هم خبري نيست

شهر من، از همه­ي دورها هم دورتر است

شهر من، آوار دلتنگي است

شهر من، بيگانه با آواز

ساكت از راز و نياز

و تهي از صبح

و تهي از تو

و تهي

        از

            تو

              .

           .

         .

اينجا

آفتاب مرده­است

و پرنده، براي هميشه

پرواز را از خاطر برده­است

اينجا، براي زنده شدن

بايد مرد

           و من...

 *

آسمان

سنگ­قبر من است

شهر من،

شهر شب است

و اين همه تاريكي

سنگ­نبشته­هاي قبر من است.

.

.

.

خیره به چشم­هایت،

سجده بر لب­هایت.

قضای­ات نمی­گزارم،

اذان فاصله که آخر گرفت

سر وقت

پ.ن: دیشب دوباره در تنهايی­ام جوانه که زدی،ناشاعری­ام توان چیدن بیش از این چند واژه را نداشت؛ باز در شب­ام شعر جاماند و به صبح­ات نرسید...

با خورشید­های زیر پیراهن­ات

روز می­شود

همه­ی شب­های جهان،

و در سپیدی­ات

رنگ می­بازد

همیشه­ی سپید آفتاب.

بانوی بیست مهر،

باور کن

معجزه­ات شعر نیست

وقتی همه­ی مردگان جهان

با دو عیسای سیاه­ات

زنده می شوند

و من

که مرده­ترین­ام.

بانوی بیست مهر،همه­ی تقویم­ها را برایت،بیست مهر می­نویسم...

در آغاز "دفتر­های سبز"ات

"و چه می­توانم گفت که چه کردی؟

و چه می­توانی دانست که چه کردی؟"

کاش می­دانستی

به چه سکوتی­ام می­برد

و می­پریشاند

تمام اندوه بی­تویی­ام را

کاش ـ شعر­ترین­ام ـ

شاعر بودم

آنگاه،

زیباترین عاشقانه­های جهان را

ـ عاشقانه­ترین زیبای جهان ـ

برایت می­سرودم

کاش بودی

که "کاش"هایم

گم می­شدند

در بی­کرانگی گر ­گرفته­ی آغوش­ات...

می­بينی؟

رنج­های هر­ روز را می­گويم

و دردهای بی­کران جهان را

 و تمام بی­تویی­های همیشه را

که چه آرام و آسوده

بی­هیچ دغدغه­ی تسخیری

خوابيده­اند

روزی که مرگ من

آرام و بیصدا به دنيا خواهد آمد.

من خزان سرخ غروب­ام

سیاه مکن

به کسوف ناخواسته­ام

و داس ابرو هایت

به روز می شوم

وقتی که قاچ می دهند

ـ از پشت شیشه های فـ ـاصـ ـلـ ـه ـ

گوش تا گوش شعرم را...

"وَ ما هذه الحیواة الدُّنیـا إلا لَهو و لَعِب وَ إنّ الدّارَ الأخرة لَهِیَ الحَیَوان لو کانو یعلمون"(عنکبوت/۶۴)

***

و باز هم

با یک پیام کوتاه

ابریشم صدایت را

ـ مهربان ـ

برایم ارسال کن

هنگام

که تکرار می شوم

در آخر بوق های ممتد فاصله

وقتی که گوشی را...