.

به پنجشنبه­های آغوش­ات که دیگر ...

هفته که آغاز می­شود

من از پنجشنبه­ها زاده می­شوم

پنجشنبه

آغاز تمام هفته­هاست

و جمعه

پایان تمام دنیا

                      ... پایان من.

دوباره تا پنجشنبه

از راه برسد

و باز زاییده شوم

هزار سال طول می­کشد.

بانوی پنجشنبه

این هفته

مادرم بمان،

جمعه

به مرگ من

دندان تیز کرده است.

* پنجشنبه­ی مهربان،می­شود نرم نرمک جمعه شوی؟

  من

نيمی از انسان­ها برای اين خلق شده­اند كه به جستجوی درد بروند. "يكي از مريدان راما كريشنا"

بی­محنت مردمان نا­یک­پیکر

یادمان باشد

هنگام که سرگرمیم

به بیهوده خنده­ها­مان

جایی ـ شاید همین نزدیکی ـ

می­آراید

کسی به سرمه­ی گریه

چشم­های هر روزش را...

بگذار دلم گرفته باشد

نه به بهانه­ی یک شعر

و نه به تکرار ناخوشایند یک عادت

به ناعدالت سهمگین جرم بودن،

دلم دوباره گرفت.

ای دور نشسته­ی بی­همدچار

دلم ـ دردزار کوچک بی ادعا ـ

گرفته­ی خال و لب و ابرو نیست

گرفته­ی بسیاری دردهای این نزدیکی است

ای نا­آشنای بی­خبر

بگذار دلم گرفته باشد...

ـ سفره نشین خون برادرم ـ

برای خودت می گویم

دستانت را لخت انگشتر کن

که دسته ی شلاق

تنگ نباشد جایش.

"قالَ ربِّ إنّی جاعِلُ فی الأرضِ خلیفةً ، قالو أتَجعَلُ مَن یُّفسِدُ فیها و یسفکُ الدّماء و نحن نُسَبّح بحَمدکَ و نُقدّسُ لکَ، قال إنّی أعلَمُ مالا تَعلَمون"(بقره/30)

***

تابستان بود

آسمان صاف

                تا کمی ابری

مادر

ماهی می پخت

"آخه فسفر داره"

و پدر

خوشه می چید

                   CگندمB

سیبِ لبخند برادر

              که روی دیوار

                          خشکیده بود.

و خواهر

            میانِ

پارچه های سفیِد یک آغاز!

.

.

.

تابستان است

آسمان خون

            تا کمی دودی

بمب

مادر را سوخت

"آخه فسفر داره"

و خوشه

پدر را چید

              CبمبB

سیبِ لبخند برادر

                    که زیر دیوار...

و خواهر

             میان

پارچه های سفید یک پایان!