.

.

.

چه دلگیریم

آشفته

و سخت پریشان!

ما

       صخره­های

                     بد تراشیده­ی

                                          انسان!

عمو ایرج خوشمزه ی من فصلی با پنج ماه رو می سازه... عمو ایرج خودمه دیگه

پ.ن:      نرو -                                                                      

.

.

.

چشم­های سیاه و سفید­مان

خاکستری­ات می­بینند

تو اما

آبی می­آیی­و

به آبی می­بری­مان

ای کاش

             نام تو

                      مهربان­تر بود

نام تو

           ای کاش

                         مرگ نبود . . .

پ.ن1: بزرگترين فاجعه در زندگی اين حقيقت است كه بيشتر انسانها پيش از آنكه كاملا متولد شوند، مرده‌اند. "اريك فروم"

پ.ن2: ما درون كفش‌های كودكی خود به خواب مي‌رويم. "ماریا واین"

پ.ن3: انسان يگانه موجودی بشمار می‌رود كه به مرگ و نيستی خود واقف است و اين نقطه‌ی آغاز تراژدی است. در عين حال، انسان يگانه موجودی هم هست كه كمبودهای خود را حس می‌كند و طعم شكست‌هايش را می چشد. انسان به فاصله‌ی آنچه كه هست و آنچه كه بايد باشد واقف است و اين آگاهی، نقطه آغاز كمدی است. "جرالدمست"

پ.ن4: نقش عنصر زيبا اين است كه در نوعی حالت خيرگی به ما نشان می‌دهد كه جای آدمی با مرگ خويش در كجاست. "لاكان"

پ.ن5: انديشه‌ی مرگ، انديشه‌ی رهايی است. "مونتنی"

پ.ن6: زندگی شروع مرگ تازه ایست بی­گمان/ اعتراف اینکه هیچ­کس نبوده­ای و . . .

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن جَاءكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَيَّنُوا أَن تُصِيبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِينَ

(حجرات/۶)

تو آبيِ بارانرقصيِ كوچه­هاي بوشهري . . .