.

به پنجشنبه­های آغوش­ات که دیگر ...

هفته که آغاز می­شود

من از پنجشنبه­ها زاده می­شوم

پنجشنبه

آغاز تمام هفته­هاست

و جمعه

پایان تمام دنیا

                      ... پایان من.

دوباره تا پنجشنبه

از راه برسد

و باز زاییده شوم

هزار سال طول می­کشد.

بانوی پنجشنبه

این هفته

مادرم بمان،

جمعه

به مرگ من

دندان تیز کرده است.

* پنجشنبه­ی مهربان،می­شود نرم نرمک جمعه شوی؟

در قهقهه­ی تلخ سینما

به روز سوم که می­رسی

باران

خیس­ترین سهم ابرهای سیاه چشم توست

اینجا

       هر روز

                   روز سوم است!

... اما بغض این روزهای خاکستری

شعر می شود روزی

سپید

      بر شانه های تو

.

.

.

             دوباره­ی تکرار بی وزنی یک شعر برای این­روزها

                                                                             که دوباره نیستی

وقتی تو نیستی (1)

وقتی تو نیستی

همه­ی هست­ها

هجوم وحشی پریشانی­اند

و ثانیه­ها

مرگْ­شمار لحظه­­ی بودن.

وقتی تو نیستی

شعر 

همسرگذشت شاعر

گوشه­ی اتاق

                      ـ اینجا، میان بی­تویی­ها ـ

در تو گم می­شود

و نام مقدس­ات.

وقتی تو نیستی

شوریده­ی هیدروکربن­ها

آنیون به هم تعارف نمی­کنند!

و هیچ تبادل حرارتی،

انتگرال صفر مطلق­اش

سر از گریبان روزگار بر نمی­آورد !

وقتی تو نیستی

دست­هایم

بی­دست­هایت

زمستان­تر است

و چشم­هایم

پر می­شود

از

    در

         و

             دیوار

                      و

                          تکرار.

"وقتی نیستی

زندگیم فرقی با زندون نداره"

چه خوب با بی­تو ست می­شود،

موزیک لعنتی

و از خواب می­پریشاند

کودک بغض­ام را.

وقتی تو نیستی

در شب نشینی رخت­های بی­خواب

انعکاس نمناک جا مانده­ی گریه­ات

کافیست

که از سر شب

خیال صبح بپرد!

وقتی تو نیستی

نازنین،

با یک پیام کوتاه هم

اسب همه­ی هست­ها هِی می­شود/نمی­شود؟

پ.ن۲:با استقامت به همه چيز می‌توان رسيد. "ژان دولافونتن"

پ.ن۳:آفتاب آتشناک بوشهر هم،آنچنان ام نسوخت که تو