X

أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ ؟! (زمر / 36)و

مي خواستم شادمانتان كنم! / هميشه به روي رفتارتان خنديدم! / در تمام عكسهاي يادگاري لبخند زدم! / اما چه كنم كه شعر، / حقيقت ِ تلخي بود! / حقيقت ِ تلخ ِ تزلزل بغض / و تحمل حزن! / نه جايي براي ته مانده تبسم هاي من داشت، / نه مجالي براي رويش شادي! / من مي دانستم كه هر حرفي حرف مي آورد! / مي دانستم كه فرياد را نمي شود زمزمه كرد! / حالا سرم را بالا مي گيرم و كنار سايه ام مي گذرم! / حالا در همين اتاق ِ در بسته، / بر صندلي ِ كوچكم مي ايستم / و رو به ديوارها فرياد مي زنم: / ـ« من شاعرم!» / (و اين دروغ دلنشيني است! / كه به قدر ِ ارزني هم شاعر نبوده ام هرگز!) / حالا به هر عابري كه در خيابان از كنارم گذشت / كتابي مي دهم! / مي دانم كه ديوانه ام ميخوانند! / مي دانم كه به خطوط درهم خوابهايم مي خندند! / مي دانم كه كسي مدالي بر سينه ام نخواهد زد! / اما يادتان باشد! / فردا درباره همين دلبستگي هاي ساده / قضاوت خواهيد كرد! / يادتان باشد

بدون عنوان

.

.

.

انسان نه فرشته است و نه حیوان ، و سرنوشت می خواهد از آن کس که خواهان فرشته شدن است حیوانی بسازد!

+ محمد امین حصیری |

عصر بی پنجشنبه های قبرستان

من

عصر بیپنجشنبههای قبرستانام

سکوت مطلق شعرهایی ناگفته

که آرام گرفتهاند

دور دست شهر.

خاموش

سوت و کور

دلگیر

و بادی آواره

که گاهی بیجهت

میوزد

و میپیچد

در خواب نازندگی هایی

که در من ...

بارانبانوی سپید ، تکه ای از آسمان که اینجا جا مانده بود ابری شد و رفت،وقت باران است...

منو در تنهایی ات از به آسمان برگشتن پـدر مهربونت شریک بدون.

+ محمد امین حصیری |

.

.

.

أَزِفَتْ الْآزِفَةُ

.

.

.

______________________

پ.ن: نجم / 57

+ محمد امین حصیری