أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ
؟! (زمر / 36)و
قضایت نمی گذارم / اذان فـ ـاصـ ـلـ ـه که آخر گرفت / سر وقت می خوانم ات . . .
به خاطر ات، مادر مهربان دردها
باز
كابوس مرگ
در خواب چهرهمان پيچيد
گويي كسي ديگر
به قصد آسمان
زمين را
بدرود گفت.
آه!
از خدايان زمين
انگار
كسي كم شد!
پ.ن 1: حالا كه بيماري بيتابي كرد و تاب ماندنات سرآمد،سفر خوش؛آنجا در هميشه بودن،آسوده ميشوي!
پ.ن 2: گاهي مرگ چه طولاني است!
پ.ن 3: ميشه يه حمــد بخوني؟
براي گندمگونگي بندريات كه هيچگاه...
ديگر حتي
از قارقار كلاغهاي دربهدر هم خبري نيست
شهر من، از همهي دورها هم دورتر است
شهر من، آوار دلتنگي است
شهر من، بيگانه با آواز
ساكت از راز و نياز
و تهي از صبح
و تهي از تو
و تهي
از
تو
.
.
.
اينجا
آفتاب مردهاست
و پرنده، براي هميشه
پرواز را از خاطر بردهاست
اينجا، براي زنده شدن
بايد مرد
و من...
آسمان
سنگقبر من است
شهر من،
شهر شب است
و اين همه تاريكي
سنگنبشتههاي قبر من است.
پ.ن: تكرار بوقهاي فاصله ، برزخ تلخي است،قيامت شیرین "سلام"ات، كاش زودتر به پا شود!
