.

از كسی نمی­پرسند چه هنگام می­تواند خدانگهدار بگويد

از عادات انسانيش نمی­پرسند

از خويشتن نمی­پرسند.

زمانی

به ناگاه

بايد با آن رو در روی در آيد

تاب آرد

بپذيرد

وداع را

درد مرگ را

فرو ريختن را ،

تا ديگر بار

بتواند كه برخيزد.

                            «مارگوت بیکل ـ ترجمه­ی احمد شاملو»

وقتی تو نیستی

همه­ی هست­ها

هجوم وحشی پریشانی­اند

و ثانیه­ها

مرگْ­شمار لحظه­­ی بودن.

وقتی تو نیستی

شعر 

همسرگذشت شاعر

گوشه­ی اتاق

                      ـ اینجا، میان بی­تویی­ها ـ

در تو گم می­شود

و نام مقدس­ات.

وقتی تو نیستی

شوریده­ی هیدروکربن­ها

دیگر آنیون به هم تعارف نمی­کنند

و هیچ تبادل حرارتی،

انتگرال صفر مطلق­اش

سر از گریبان روزگار بر نمی­آورد

وقتی تو نیستی

دست­هایم

بی­دست­هایت

زمستان­تر است

و چشم­هایم

پر می­شود

از

    در

         و

             دیوار

                      و

                          تکرار.

"وقتی نیستی

زندگیم فرقی با زندون نداره"

چه خوب با بی­تو ست می­شود

موزیک لعنتی

و از خواب می­پریشاند

کودک بغض­ام را.

وقتی تو نیستی

در شب نشینی رخت­های بی­خواب

انعکاس نمناک جا مانده­ی گریه­ات

کافیست

که از سر شب

خیال صبح بپرد!

وقتی تو نیستی

نازنین،

با یک پیام کوتاه هم

اسب همه­ی هست­ها هِی می­شود/نمی­شود؟

پ.ن:من شاعر زبان و تکنیک نیستم،کاتب گریه­های درون خویشم؛شاعران،جسارتم را ببخشند.