به شعرم بیا
پ.ن: میلادت،شعر است نه شعرانگیز!
.
.
.
پ.ن: میلادت،شعر است نه شعرانگیز!
+ محمد امین حصیری
نيمی از انسانها برای اين خلق شدهاند كه به جستجوی درد بروند. "يكي از مريدان راما كريشنا"
بیمحنت مردمان نایکپیکر
یادمان باشد
هنگام که سرگرمیم
به بیهوده خندههامان
جایی ـ شاید همین نزدیکی ـ
میآراید
کسی به سرمهی گریه
چشمهای هر روزش را...
بگذار دلم گرفته باشد
نه به بهانهی یک شعر
و نه به تکرار ناخوشایند یک عادت
به ناعدالت سهمگین جرم بودن،
دلم دوباره گرفت.
ای دور نشستهی بیهمدچار
دلم ـ دردزار کوچک بی ادعا ـ
گرفتهی خال و لب و ابرو نیست
گرفتهی بسیاری دردهای این نزدیکی است
ای ناآشنای بیخبر
بگذار دلم گرفته باشد...
پ.ن1:انسان يگانه موجودی بهشمار ميرود كه به مرگ و نيستی خود واقف است و اين نقطهی آغاز تراژدی است. در عين حال، انسان يگانه موجودی هم هست كه كمبودهای خود را حس میكند و طعم شكستهايش را می
چشد. انسان به فاصلهی آنچه كه هست و آنچه كه بايد باشد واقف است و اين آگاهی، نقطه آغاز كمدی است. "جرالدمست"پ.ن2:زیبای دورنشستهام،گفته بودی سیاه مینویسم؛اینطور نیست نازنین.من هستهای همین نزدیکی را مینویسم.اینجا کمی تاریک است،به ناچار سیاه می شود،تو خرده مگیر.
+ محمد امین حصیری
|
این دور و بر بهانه های نزیستن چه بسیارترند از بهانه ی زیستن و این بهانه ها نه بهانه ایست که شعر شود بهانه ایست که به ناچار زندگی می شود.
پ.ن:خواهم آمد.
پ.ن:خواهم آمد.
+ محمد امین حصیری
