.

با خورشید­های زیر پیراهن­ات

روز می­شود

همه­ی شب­های جهان،

و در سپیدی­ات

رنگ می­بازد

همیشه­ی سپید آفتاب.

بانوی بیست مهر،

باور کن

معجزه­ات شعر نیست

وقتی همه­ی مردگان جهان

با دو عیسای سیاه­ات

زنده می شوند

و من

که مرده­ترین­ام.

بانوی بیست مهر،همه­ی تقویم­ها را برایت،بیست مهر می­نویسم...

باری تسلیت ام را روانه ات می کنم تا استوار تر باشی. که مرگ محتوم ترین آدم تاریخ است انگار . پایان جهان است ! پایان تاریخ ! پایان مولف !و پایان خدا !

                     ***

برگرفته ی متنی از "پویا امینی"

در آغاز "دفتر­های سبز"ات

"و چه می­توانم گفت که چه کردی؟

و چه می­توانی دانست که چه کردی؟"

کاش می­دانستی

به چه سکوتی­ام می­برد

و می­پریشاند

تمام اندوه بی­تویی­ام را

کاش ـ شعر­ترین­ام ـ

شاعر بودم

آنگاه،

زیباترین عاشقانه­های جهان را

ـ عاشقانه­ترین زیبای جهان ـ

برایت می­سرودم

کاش بودی

که "کاش"هایم

گم می­شدند

در بی­کرانگی گر ­گرفته­ی آغوش­ات...

می­بينی؟

رنج­های هر­ روز را می­گويم

و دردهای بی­کران جهان را

 و تمام بی­تویی­های همیشه را

که چه آرام و آسوده

بی­هیچ دغدغه­ی تسخیری

خوابيده­اند

روزی که مرگ من

آرام و بیصدا به دنيا خواهد آمد.

من خزان سرخ غروب­ام

سیاه مکن

به کسوف ناخواسته­ام