.

این روزها

یکپارچه شب­ام

و تو

 ـ کسی که به نماز­ات نشسته­ام ـ

صبح­تر از آنی

که به شبهایم بکشانم­ات.

حرف که می­زنی

بوی "وتر" سراسرم را می­پیچد

و از چشمان­ام

آیه­های خیس که نازل شود

شأن نزول می­شوی.

از فروتنانه­ات چیزی نمی­خواهم

مگر ارزانی منّتی

که در آسمان­ات بکاری­ام

و به پایم بریزی

همه­ی قدیسه­های سیاه­ات

در تو ریشه خواهم زد

و آرام

          آرام

                  آرام

                        صبح می­شوم.