.

پ.ن1:

در رنجی که ما می بريم ، درد نه تنها در زخم هايمان ، که در اعماق دل طبيعت نيز حضور دارد. در تغيير هر فصل ، کوهها ، درختان و رودها ظاهری دگرگونه می يابند ، همانگونه که آدم در گذر عمر ، با تجربيات و احساساتش تحول می يابد. در دل هر زمستان ، تپشی از بهار و در پوشش سياه شب، لبخندی از طلوع نمايان  است . "جبران خلیل جبران"

پ.ن2:

بسیار وقت­ها

با یکدیگر از غم و شادی خویش سخن ساز می­کنیم

اما در همه چیزی رازی­ست

گاه به سخن گفتن از زخم­ها نیازی نیست

سکوتِ ملال­ها

از راز ما سخن تواند­گفت.

"مارگوت بيكل ـ ترجمه­ي احمد شاملو"

پ.ن آخر: ممنون از همتون . . . هميشه­هاي شاد و شيرينتون آبي و آروم و پر­خـــــــــــــــــــــــــــــدا!

زندگی چیز سختی­ست و بر آدمی بیش از اندازه تنگی می­کند،پیوسته جان را به درد می­آورد.

از حس اینکه پیوندهایش لختی شل شده­باشد آرامشی روشن­بینانه به من دست می­دهد!

خدا جونم من قول میدم امسال بنده ی خوبی باشم 

  تو هم لطف کن خدای خوبی باش

از ۱/۱/شصت و چند که من به دنیا اومدم تا امروز ، هنوز دنیا به من نیومده!

یک سال گذشت از من 

یک سال گذشت از تو

 اما نمیدانم چندسال گذشته

از دلهرهء متورم ، مجاور بوتهء رز

از دالان سینه و پژواک قدمهایی عجول

صدایی لرزان که نامت را می خواند از رو ، با حجّی مجزا

و سایه انگشتانت که لبخند میدزدید 

با نگاهی که بلغور دروغ هم میزد

و خداحافظ

چند سال گذشته از من ؟

چند سال گذشته از تو ؟

و چند سال از شوریدهء هیدروکربنهایی که آنیون تعارف هم می کردند ؟

زمین چند سیصد و شصت به دنبال سرنوشت دوید ؟

انتگرال صفر مطلق کدام تبادل حرارتی سر از گریبان روزگار برآورد ؟

قاتل موریسون یا حتی بوید هنوز رها میچرخد و الدئید نشخوار نکرده کتون بالا می آورد

هنگامه جیمز هیویی هنوز پا برجاست

سرانگشتانش بر صفحه کیبرد ، موازنه برج های خنک کننده  می جوید

اما ، جز انتقال فازی آنالیتیکال آه و حسرت چیزی نمی یابند

ثانیه های من چه عادت غریبی به خاطره شدن دارند

در ایندکس کدام ابستراکت روزگار مرور کنم

برگه سیالاتم را ؟

چه تقارن عجیبی

نمرهء الف ، نمرهء ی

و ترسی که هیچگاه با نَفَس نگاهت نشکست

نمرهء ی ، نمرهء الف

چند سال از من گذشت ؟

چند سال تا من باقیست ؟

چند سال ؟

هی! خانوم بداخلاق لعنتی

که "دستگاه مشترک مورد نظر . . . "

خاموش

تو انگار نمی فهمی؟

تو (بی نقش هیچ دستوری)

با من مشترک است!

هی! خانوم قشنگ مورد نظر

امشب که هی به تو زنگ می­زنم و

در خودم زنگ می­خورم

از دستگاه تو هم خاموش­ترم

که دست­گاه ام . . .

این لعنتی ها را عزیز

روشن کن

خانوم بداخلاق لعنتی را

مشترک ات را

شب را

دستگاه­ات را

دست­گاه­ام را

سالی

نوروز

بی‌چلچله بی‌بنفشه می‌آید

بی جنبشِ سردِ برگِ نارنج بر آب

بی گردشِ مُرغانه‌ی رنگین بر آینه

سالی

نوروز

بی گندم سبز و سفره می‌آید

بی پیغامِ خموشِ ماهی از تنگ بلور

بی رقصِ عفیفِ شعله در مَردَنگی

سالی

نوروز

همراهِ به در کوبیِ مردانی

سنگینیِ بارِ سال‌هاشان بر دوش:

تا لاله‌ی سوخته به یاد آرد باز

نامِ ممنوعش را

و طاقچه‌ی گناه

دیگر بار

با احساسِ کتاب‌های ممنوع

تقدیس شود

...

سالی

آری

بی‌گاهان

نوروز

چنین

آغاز خواهد شد. 

"احمد شاملو ـ از دفتر حدیث بی­قراری ماهان"

           باشه بااااااشه ، چشم همون قالب همیشگی رو می ذارم؛اما مگه خودتون نبودید گفتید قالبت سنگینه ،

           وبت دیر لود می شه؟؟؟؟؟!!!! . . .  چشم ، ایشالله بعد تعطیلات همون قالب قبلی رو می ذارم!

       پ.ن2:

هجومِ فاجعه

تبعيض

مرگ

استبداد

فغان از اين همه نامردمي، فغان ... فرياد !

دلي شكسته، تني خُرد، پيكري خونين

نفس... نفس زدنِ كوچه در برابرِ باد

در امتدادِ هياهوي اين مترسك‌ها

در اين حواليِ بي‌سرزمينِ مرگ‌آباد :

درخت‌هاي سَتَروَن كلاغ مي‌زايند

( كلاغ : منشاء يك نوعِ ديگرِ فرياد )

جدالِ بي سببي بينِ «ما» و «ما» جاري‌ست

هر آن چه را به جُز از كينه برده‌ايم از ياد

حديثِ كهنه‌ي بي‌دركجاييِ من و توست

كه هر كه مي‌شنود مي‌شود به شدت شاد

به هرچه مي‌نگرد، غير از آن چه بايد ديد

نگاهِ مُرده‌ي اين مردمانِ هرزْ نهاد

شبيهِ عاقبتِ قصه‌هاي بي‌پايان :

هنوز فاجعه ، تبعيض ، مرگ ، استبداد !

(امیربهروز قاسمی ـ اردیبهشت 83 ـ کرمان)

.

.

چه دلگیریم

آشفته

و سخت پریشان!

ما

       صخره­های

                     بد تراشیده­ی

                                          انسان!

عمو ایرج خوشمزه ی من فصلی با پنج ماه رو می سازه... عمو ایرج خودمه دیگه

پ.ن:      نرو -                                                                      

.

.

.

چشم­های سیاه و سفید­مان

خاکستری­ات می­بینند

تو اما

آبی می­آیی­و

به آبی می­بری­مان

ای کاش

             نام تو

                      مهربان­تر بود

نام تو

           ای کاش

                         مرگ نبود . . .

پ.ن1: بزرگترين فاجعه در زندگی اين حقيقت است كه بيشتر انسانها پيش از آنكه كاملا متولد شوند، مرده‌اند. "اريك فروم"

پ.ن2: ما درون كفش‌های كودكی خود به خواب مي‌رويم. "ماریا واین"

پ.ن3: انسان يگانه موجودی بشمار می‌رود كه به مرگ و نيستی خود واقف است و اين نقطه‌ی آغاز تراژدی است. در عين حال، انسان يگانه موجودی هم هست كه كمبودهای خود را حس می‌كند و طعم شكست‌هايش را می چشد. انسان به فاصله‌ی آنچه كه هست و آنچه كه بايد باشد واقف است و اين آگاهی، نقطه آغاز كمدی است. "جرالدمست"

پ.ن4: نقش عنصر زيبا اين است كه در نوعی حالت خيرگی به ما نشان می‌دهد كه جای آدمی با مرگ خويش در كجاست. "لاكان"

پ.ن5: انديشه‌ی مرگ، انديشه‌ی رهايی است. "مونتنی"

پ.ن6: زندگی شروع مرگ تازه ایست بی­گمان/ اعتراف اینکه هیچ­کس نبوده­ای و . . .

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن جَاءكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَيَّنُوا أَن تُصِيبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِينَ

(حجرات/۶)