تبليغاتX
أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ ؟! (زمر / 36)و  

مي خواستم شادمانتان كنم! / هميشه به روي رفتارتان خنديدم! / در تمام عكسهاي يادگاري لبخند زدم! / اما چه كنم كه شعر، / حقيقت ِ تلخي بود! / حقيقت ِ تلخ ِ تزلزل بغض / و تحمل حزن! / نه جايي براي ته مانده تبسم هاي من داشت، / نه مجالي براي رويش شادي! / من مي دانستم كه هر حرفي حرف مي آورد! / مي دانستم كه فرياد را نمي شود زمزمه كرد! / حالا سرم را بالا مي گيرم و كنار سايه ام مي گذرم! / حالا در همين اتاق ِ در بسته، / بر صندلي ِ كوچكم مي ايستم / و رو به ديوارها فرياد مي زنم: / ـ« من شاعرم!» / (و اين دروغ دلنشيني است! / كه به قدر ِ ارزني هم شاعر نبوده ام هرگز!) / حالا به هر عابري كه در خيابان از كنارم گذشت / كتابي مي دهم! / مي دانم كه ديوانه ام ميخوانند! / مي دانم كه به خطوط درهم خوابهايم مي خندند! / مي دانم كه كسي مدالي بر سينه ام نخواهد زد! / اما يادتان باشد! / فردا درباره همين دلبستگي هاي ساده / قضاوت خواهيد كرد! / يادتان باشد

.

قضایت نمی گذارم / اذان فـ ـاصـ ـلـ ـه که آخر گرفت / سر وقت می خوانم ات . . .

 

 

 

 

تنها زماني کوتاه در کنار يکديگر بوديم  و پنداشتيم که عشق هزاران سال مي پيمايد.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

پايان

 

 

 

 

پ.ن1:

در رنجی که ما می بريم ، درد نه تنها در زخم هايمان ، که در اعماق دل طبيعت نيز حضور دارد. در تغيير هر فصل ، کوهها ، درختان و رودها ظاهری دگرگونه می يابند ، همانگونه که آدم در گذر عمر ، با تجربيات و احساساتش تحول می يابد. در دل هر زمستان ، تپشی از بهار و در پوشش سياه شب، لبخندی از طلوع نمايان  است . "جبران خلیل جبران"

 

پ.ن2:

بسیار وقت­ها

با یکدیگر از غم و شادی خویش سخن ساز می­کنیم

اما در همه چیزی رازی­ست

گاه به سخن گفتن از زخم­ها نیازی نیست

سکوتِ ملال­ها

از راز ما سخن تواند­گفت.

"مارگوت بيكل ـ ترجمه­ي احمد شاملو"

 

پ.ن آخر: ممنون از همتون . . . هميشه­هاي شاد و شيرينتون آبي و آروم و پر­خـــــــــــــــــــــــــــــدا!

 

 

 

 

 

+ محمد امین حصیری 

 

 

 

زندگی چیز سختی­ست و بر آدمی بیش از اندازه تنگی می­کند،پیوسته جان را به درد می­آورد.

از حس اینکه پیوندهایش لختی شل شده­باشد آرامشی روشن­بینانه به من دست می­دهد!

 

 

 

+ محمد امین حصیری 

 

 

 

خدا جونم من قول میدم امسال بنده ی خوبی باشم 

  تو هم لطف کن خدای خوبی باش

 

 

 

+ محمد امین حصیری 

از ۱/۱/شصت و چند که من به دنیا اومدم تا امروز ، هنوز دنیا به من نیومده!

یک سال گذشت از من 

یک سال گذشت از تو

 اما نمیدانم چندسال گذشته

از دلهرهء متورم ، مجاور بوتهء رز

از دالان سینه و پژواک قدمهایی عجول

صدایی لرزان که نامت را می خواند از رو ، با حجّی مجزا

و سایه انگشتانت که لبخند میدزدید 

با نگاهی که بلغور دروغ هم میزد

و خداحافظ

 

چند سال گذشته از من ؟

چند سال گذشته از تو ؟

و چند سال از شوریدهء هیدروکربنهایی که آنیون تعارف هم می کردند ؟

زمین چند سیصد و شصت به دنبال سرنوشت دوید ؟

انتگرال صفر مطلق کدام تبادل حرارتی سر از گریبان روزگار برآورد ؟

قاتل موریسون یا حتی بوید هنوز رها میچرخد و الدئید نشخوار نکرده کتون بالا می آورد

هنگامه جیمز هیویی هنوز پا برجاست

سرانگشتانش بر صفحه کیبرد ، موازنه برج های خنک کننده  می جوید

اما ، جز انتقال فازی آنالیتیکال آه و حسرت چیزی نمی یابند

 

ثانیه های من چه عادت غریبی به خاطره شدن دارند

در ایندکس کدام ابستراکت روزگار مرور کنم

برگه سیالاتم را ؟

 

چه تقارن عجیبی

نمرهء الف ، نمرهء ی

و ترسی که هیچگاه با نَفَس نگاهت نشکست

نمرهء ی ، نمرهء الف

 

چند سال از من گذشت ؟

چند سال تا من باقیست ؟

 

چند سال ؟

 


سال ديگری هم  ميان دو پلك  گذشت و  ثانيه هايی شبيه راز تولد  آن را  بدرقه كردند.

+ محمد امین حصیری  | 

 

هی! خانوم بداخلاق لعنتی

که "دستگاه مشترک مورد نظر . . . "

خاموش

تو انگار نمی فهمی؟

تو (بی نقش هیچ دستوری)

با من مشترک است!

هی! خانوم قشنگ مورد نظر

امشب که هی به تو زنگ می­زنم و

در خودم زنگ می­خورم

از دستگاه تو هم خاموش­ترم

که دست­گاه ام . . .

این لعنتی ها را عزیز

روشن کن

خانوم بداخلاق لعنتی را

مشترک ات را

شب را

دستگاه­ات را

دست­گاه­ام را

 


 پ.ن:

سالی

نوروز

بی‌چلچله بی‌بنفشه می‌آید

بی جنبشِ سردِ برگِ نارنج بر آب

بی گردشِ مُرغانه‌ی رنگین بر آینه

 

سالی

نوروز

بی گندم سبز و سفره می‌آید

بی پیغامِ خموشِ ماهی از تنگ بلور

بی رقصِ عفیفِ شعله در مَردَنگی

 

سالی

نوروز

همراهِ به در کوبیِ مردانی

سنگینیِ بارِ سال‌هاشان بر دوش:

تا لاله‌ی سوخته به یاد آرد باز

نامِ ممنوعش را

و طاقچه‌ی گناه

دیگر بار

با احساسِ کتاب‌های ممنوع

تقدیس شود

...

سالی

آری

بی‌گاهان

نوروز

چنین

آغاز خواهد شد. 

 

"احمد شاملو ـ از دفتر حدیث بی­قراری ماهان"


           باشه بااااااشه ، چشم همون قالب همیشگی رو می ذارم؛اما مگه خودتون نبودید گفتید قالبت سنگینه ،

           وبت دیر لود می شه؟؟؟؟؟!!!! . . .  چشم ، ایشالله بعد تعطیلات همون قالب قبلی رو می ذارم!

 

 

+ محمد امین حصیری  | 

       پ.ن2:

هجومِ فاجعه

تبعيض

مرگ

استبداد

فغان از اين همه نامردمي، فغان ... فرياد !

 

دلي شكسته، تني خُرد، پيكري خونين

نفس... نفس زدنِ كوچه در برابرِ باد

در امتدادِ هياهوي اين مترسك‌ها

در اين حواليِ بي‌سرزمينِ مرگ‌آباد :

درخت‌هاي سَتَروَن كلاغ مي‌زايند

( كلاغ : منشاء يك نوعِ ديگرِ فرياد )

 

 

جدالِ بي سببي بينِ «ما» و «ما» جاري‌ست

هر آن چه را به جُز از كينه برده‌ايم از ياد

حديثِ كهنه‌ي بي‌دركجاييِ من و توست

كه هر كه مي‌شنود مي‌شود به شدت شاد

 

به هرچه مي‌نگرد، غير از آن چه بايد ديد

نگاهِ مُرده‌ي اين مردمانِ هرزْ نهاد

 

شبيهِ عاقبتِ قصه‌هاي بي‌پايان :

هنوز فاجعه ، تبعيض ، مرگ ، استبداد !

 

(امیربهروز قاسمی ـ اردیبهشت 83 ـ کرمان)

 

+ محمد امین حصیری 

.

.

.

چه دلگیریم

آشفته

و سخت پریشان!

ما

       صخره­های

                     بد تراشیده­ی

                                          انسان!


پ.ن1: بی محابا به سوی مغاك تاريك می‌شتابيم. از آن پس كه چيزی در برابرمان مي‌سازيم كه مانع است ما به ديدار مغاك می‌شتابيم.واينهمه فلاكت نشانه‌ی بزرگی اوست اين فلاكت خداوندگاری بزرگ است فلاكت شهنشاهی كه تاج و تخت‌اش را از دست داده است. "پاسکال"

 

پ.ن۲: چقدر شادی از كف می‌رود بخاطر اينكه انسانها به بالا می‌نگرند و زير پای خود را نمی‌بينند.

         "مادر گوته"

 

پ.ن۳: انسان مدرن نهایتاً کسی است که نه در پی کشف رازها و طبیعت پنهان خود بلکه در جستجوی ابداع خود است و  به این منظور، خویشتن را موضوع پرورش و آموزشی سخت و طاقت فرسا قرار می دهد. "بودلر"

 

پ.ن۴: ای انسان / كه بر گهواره‌يی از رنج به جهان می‌آيي / و خفته در گور از آن می‌روي / بكوش تا نقش خود را خوب بازی كنی.  "كالدرون"

 

 

+ محمد امین حصیری  | 

 

 

 

عمو ایرج خوشمزه ی من فصلی با پنج ماه رو می سازه... عمو ایرج خودمه دیگه

 

 

 


پ.ن:      نرو -                                                                      

 
                                   سرشت بدین گونه راحت                                                                     
                                                               
به اتفاق تنیده ـ                          
                                                     
                   تا به کاویم                                 
                                        
                                به منحنی رسیدن ـ                                        
 
   آنجا که شانس گورت را کنده                  
 
                      وسیاهی چال ـ                            
                           
                                          نگاهت را کور می کند.                                 
                                            
                            
                     پایان خوش تمام شدن                                           
                                             
                    به  راه های روشن محو  ـ                               
 
  آنجا که مجال
 
           زیر خط خم  شدن آفتاب                              
 
فرو ریخته ـ                             
                     
                                                
     
   آنجا ـ
 
        تو
 
                   نیستی ؟  
 
 
                                       سرشت بدین                                 
                                                      
                                 اتفاق تنیده ـ                
      
                                                        فصلی با پنج ماه                               
        
"ایـــــرج سالاروند"
               
+ محمد امین حصیری 

.

.

.

چشم­های سیاه و سفید­مان

خاکستری­ات می­بینند

تو اما

آبی می­آیی­و

به آبی می­بری­مان

ای کاش

             نام تو

                      مهربان­تر بود

نام تو

           ای کاش

                         مرگ نبود . . .

 

پ.ن1: بزرگترين فاجعه در زندگی اين حقيقت است كه بيشتر انسانها پيش از آنكه كاملا متولد شوند، مرده‌اند. "اريك فروم"

پ.ن2: ما درون كفش‌های كودكی خود به خواب مي‌رويم. "ماریا واین"

پ.ن3: انسان يگانه موجودی بشمار می‌رود كه به مرگ و نيستی خود واقف است و اين نقطه‌ی آغاز تراژدی است. در عين حال، انسان يگانه موجودی هم هست كه كمبودهای خود را حس می‌كند و طعم شكست‌هايش را می چشد. انسان به فاصله‌ی آنچه كه هست و آنچه كه بايد باشد واقف است و اين آگاهی، نقطه آغاز كمدی است. "جرالدمست"

پ.ن4: نقش عنصر زيبا اين است كه در نوعی حالت خيرگی به ما نشان می‌دهد كه جای آدمی با مرگ خويش در كجاست. "لاكان"

پ.ن5: انديشه‌ی مرگ، انديشه‌ی رهايی است. "مونتنی"

پ.ن6: زندگی شروع مرگ تازه ایست بی­گمان/ اعتراف اینکه هیچ­کس نبوده­ای و . . .

+ محمد امین حصیری  | 

 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن جَاءكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَيَّنُوا أَن تُصِيبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِينَ

(حجرات/۶)

+ محمد امین حصیری  |